English versionPo ukończeniu gimnazjum w Śremie odbył studia medyczne na uniwersytetach w Lipsku, Marburgu i Berlinie, gdzie w 1917 r. obronił pracę doktorską. Od 2 stycznia 1919 r. do 18 lutego 1919 r. jako ochotnik wziął udział w powstaniu wielkopolskim, organizując na terenie Szubina kompanię szubińską, składającą się z około 300 żołnierzy pieszych i 20 konnych. Po przekazaniu oddziałów w ręce doświadczonych oficerów skierowanych z Naczelnego Dowództwa w Poznaniu powrócił na stanowisko lekarza w Szubinie i w Nowym Tomyślu oraz w 4 Pułku Strzelców Wielkopolskich.
Po powstaniu wielkopolskim pracował w wojskowej służbie zdrowia. W 1922 r. na własne życzenie, w stopniu kapitana został przeniesiony do rezerwy. Od razu podjął obowiązki chirurga w szpitalu w Pelplinie. W 1924 r. przeniósł się do Poznania, gdzie przy Uniwersyteckiej Klinice Dermatologicznej specjalizował się w dermatologii i dodatkowo podjął studia filozofii i języków skandynawskich. Od 1936r. pracował w społecznej służbie zdrowia w Gdyni jako kierownik Portowej Przychodni dla Marynarzy.
31 sierpnia 1939 r. został zmobilizowany. W czasie kampanii polskiej 1939 r. jako lekarz przeszedł szlak bojowy od Torunia do Warszawy w 7 Batalionie Sanitarnym. Po kapitulacji stolicy został przekazany do szpitala wojskowego przy ulicy Zakroczymskiej w Warszawie. W obawie przed aresztowaniem za udział w powstaniu wielkopolskim przeniósł się w Radomskie i w Wierzbicy mieszkał do końca wojny pracując jako lekarz. W maju 1945 r. wrócił do Gdyni i pracował jako dermatolog, wnosząc poważny wkład w organizację i działalność służby zdrowia po wojnie.
Zmarł 29 maja 1978 r. Został pochowany w Gdyni na Cmentarzu Komunalny Witomino, sektor 3, rząd 25, numer 13/2.
Został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Medalem Zwycięstwa i Wolności.