Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku

Po ukończeniu 8 klas Szkoły Ludowej w Poznaniu, uczęszczał do Zawodowej Szkoły Dokształcającej oraz do Szkoły Technicznej. W 1905 r. oraz 1908 r. wziął udział w strajku szkolnym, należąc do Wielkopolskiej Organizacji Niepodległościowej, walczącej w konspiracji przeciwko zaborcy. W październiku 1915 r. został powołany do służby w wojsku niemieckim i wysłany na front francuski z przydziałem do eskadry myśliwskiej. W czasie ataku lotniczego został zasypany i zatruty gazem bojowym i odesłany do szpitala wojskowego w Guise we Francji. Stamtąd trafił do kompanii ozdrowieńców w Saksonii, następnie w lipcu 1918 r. do Poznania, gdzie ponownie nawiązał kontakt z organizacją niepodległościową. 11 listopada 1918 r. wstąpił do Wydziału Wywiadowczo-Wykonawczego Polskiej Organizacji Wojskowej w Poznaniu. Wziął czynny udział z bronią w ręku w Powstaniu Wielkopolskim. 27 grudnia 1918 r. został lekko ranny podczas walk o Poznań, pozostał jednak przy oddziale i uczestniczył w dalszych walkach aż do zdobycia stacji lotniczej Ławica 6 stycznia 1919 r. 1 stycznia 1920 r. został skierowany do Centralnej Szkoły Rusznikarskiej w Warszawie, po ukończeniu której dostał przydział do 42 pułku piechoty w Augustowie. W czasie wojny polsko-bolszewickiej otrzymał przydział do Okręgowego Zakładu Uzbrojenia w Warszawie, gdzie pełnił funkcję starszego majstra wojskowego. 5 lipca 1923 r. został przeniesiony do Komendy Portu Wojennego w Modlinie z przydziałem do Centralnych Zakładów Uzbrojenia Marynarki Wojennej. Od 1934 r. do 1939 r. pracował  jako urzędnik w Urzędzie Morskim w Gdyni.

Od 3 do 19 września 1939 r. pełnił obowiązki oficera broni w Dowództwie Floty oraz w II Batalionie Morskim, biorąc udział w Obronie Kępy Oksywskiej, gdzie został ranny. Od 19 września 1939 r. do 26 marca 1941 r. przebywa w niewoli niemieckiej- Stalag IIA Neubrandenburg i Stalag IIIA Luckenwalde. Następnie został skierowany na roboty przymusowe do Niemiec.

Po wojnie od 1945 r. do 1947 r. pracował jako urzędnik w Głównym Urzędzie Morskim w Gdyni, od 1948 r. do 1950 r. był księgowym w Zaopatrzeniu w Szefostwie Uzbrojenia Marynarki Wojennej.

Zmarł 7 lutego 1959 r. Został pochowany w Gdyni na Cmentarzu Komunalnym Witomino, sektor 78, rząd 2, grób 4.

Został odznaczony Krzyżem Niepodległości, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Zasługi, Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym.