Witold Kisiel ps. „Światołdycz”, urodził się 28.03.1909 r. w m. Ostrowlany jako syn Feliksa i Pauliny. Kapitan, po ukończeniu szkoły podstawowej w Ostrowlanach, w 1921 r. kontynuował naukę w Gimnazjum Ogólnokształcącym w Dziśnie. Następnie rozpoczął studia na Wydziale Prawa i Nauk Społecznych Uniwersytetu Stefana Batorego w Wilnie. W międzyczasie w latach 1930–1931 został powołany do odbycia zasadniczej służby wojskowej oraz ukończył Szkołę Podchorążych Rezerwy Piechoty przy 81 p.p. w Grodnie. W 1933 r. przerwał studia i opuścił Wilno przeprowadzając się do Gdyni, gdzie podjął pracę zarobkową.
Kampanię polską przeszedł w Inowrocławskim Pułku Piechoty. Walczył w obronie Warszawy. Podczas przekraczania granicy polsko-rumuńskiej, z zamiarem przedostania się do Francji, został aresztowany przez Sowietów i osadzony w więzieniu we Lwowie. W czasie bombardowania Lwowa przez lotnictwo niemieckie, w czerwcu 1940 r. wykorzystał moment i zbiegł z więzienia. Udał się w rodzinne strony na Wileńszczyznę, gdzie pracował jako robotnik fizyczny. W okresie okupacji niemieckiej, w latach 1941–1943 przebywał we wsi Jandziłowo pow. Brasław, gdzie pracował na roli w gospodarstwie rodziców.
Od jesieni 1943 r. zaangażował się w pracę konspiracyjną w szeregach Armii Krajowej. Został przydzielony do wydziału organizacyjnego siatki konspiracyjnej powiatów wilejskiego, oszmiańskiego i brasławskiego. Na polecenie dowódcy Pietkiewicza ps. „Łysy” Witold Kisiel werbował nowych członków spośród polskiej ludności zamieszkałej w okolicznych wsiach, przygotowywał ich do działalności konspiracyjnej, prowadził szkolenia wojskowe, zdobywał broń, zbierał informacje o oddziałach partyzantki radzieckiej. W tym czasie powstała 23 Brasławska Brygada AK. Por. Witold Kisiel został zastępcą dowódcy, a następnie od czerwca 1944 r. dowódcą. Wtedy to poznał poszczególnych dowódców brygad AK, z którymi nawiązał ścisłą współpracę. 23 Brasławska Brygada weszła w skład Zgrupowania Nr 2- Północ Okręgu Wileńskiego. Brygada wzięła udział w wielu akcjach przeciwko niemieckiemu okupantowi. Podczas jednej z nich W. Kisiel został ranny i musiał poddać się 2 miesięcznemu leczeniu. W lipcu 1944 r. po zajęciu Wilna przez Sowietów por. Kisiel wraz z innymi oficerami AK został podstępnie aresztowany przez NKWD w Boguszach i wywieziony do obozu w Riazaniu. Po nieudanej próbie ucieczki i strajku głodowym został przewieziony do obozu k/Wołogdy, skąd jesienią 1947 r. wrócił do Polski i zamieszkał w Gdańsku, gdzie podjął pracę zawodową.
Po wojnie Witold Kisiel utrzymywał liczne kontakty z byłymi żołnierzami AK, z którymi działał w konspiracji przez co znalazł się w zainteresowaniu SB i był przez nich inwigilowany.
Zmarł 12.02.1973 r., został pochowany na Cmentarzu Komunalnym „Srebrzysko” w Gdańsku, rejon I, kwatera groby rodzinne D, rząd 5, grób 4.
Decyzją prezesa IPN dr. Karola Nawrockiego nagrobek został wpisany do ewidencji grobów weteranów za wolność i niepodległość Polski.