English versionZdzisław Dutkowski rozpoczął działania w ruchu oporu w czerwcu 1944 r. Należał do Grupy Kampinos – kompanii lotniczej por. T. Gaworskiego. Walczył do 29 września 1944 r., kiedy to Grupa Kampinos została rozbita w bitwie pod Jaktorowem. W grudniu 1944 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Do końca wojny przebywał w więzieniach i obozach pracy na terenie Austrii i Niemiec. W uroczystości wzięła udział rodzina bohatera, córka Katarzyna Borkusiewicz wraz z mężem Janem Borkusiewicz.
Zdzisław Dutkowski urodził się 25 lutego 1925 r. w Warszawie jako syn Józefa i Wacławy z d. Potrzebskiej. Szkołę powszechną ukończył w 1939 r. w Warszawie. W czasie okupacji pracował w Zakładach Naprawczych Taboru Kolejowego w Pruszkowie. W czerwcu 1944 r. podjął współpracę z komórką Armii Krajowej w miejscowości Włochy pod Warszawą. Działał pod pseudonimem „Janusz”, „Kolejarz”. Brał udział w Powstaniu Warszawskim do 29 września 1944 r. w Grupie Kampinos AK – kompanii lotniczej por. Tadeusza Gaworskiego „Lawy” na terenie Puszczy Kampinoskiej. Walczył pod Truskawiem, Sowią Wolą, Piaskami, Pilaszkowem i w bitwie pod Jaktorowem. W grudniu 1944 r. został aresztowany przez Niemców i osadzony w więzieniu Wels w Austrii, aby stamtąd trafić do obozu pracy w Linz. Do kraju powrócił w lipcu 1945 r. Zamieszkał w Gdańsku. Ukończył Liceum Energetyczne oraz studia na Politechnice Gdańskiej uzyskując tytuł inżyniera. Przez wiele lat pracował w Biurze Projektowo-Badawczym Budownictwa Ogólnego „Miastoprojekt” jako kierownik projektu. Odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Warszawskim Krzyżem Powstańczym oraz Krzyżem Partyzanckim. Był członkiem Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej. Zmarł 30 czerwca 2006 r.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon VII, kwatera TAR VII, rząd 3, nr grobu 39). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.