English versionLeszek Baranowski urodził się 24 października 1924 r. w Krasnymstawie na Lubelszczyźnie jako syn Kacpra i Apolonii z d. Jasińskiej. W 1942 r. ukończył Gimnazjum Ogólnokształcące w Lublinie. W czasie okupacji działał w ruchu oporu pod pseudonimem „Liszka”. Używał również imienia Tadeusz i panieńskiego nazwiska matki Jasiński. Przynależał do I plutonu II kompanii I rej. Obwodu Lublin Armii Krajowej. W czasie konspiracji nabył stopień plutonowy podchorąży. W Armii Krajowej służyli także jego bracia Jerzy i Wojciech oraz ojciec, który za swoją działalność został osadzony w KL Auschwitz. W mieszkaniu rodziny Baranowskich w Lublinie przy ul. Jana Matejki prowadzono szkolenia konspiracyjnej podchorążówki. Po wojnie Leszek Baranowski pracował i mieszkał w Lublinie. W 1947 r. ożenił się z Marianną i w tym samym roku z obawy przed represjami ze strony Urzędu Bezpieczeństwa wyjechał do Gdańska. Początkowo pracował w Zarządzie Portu Gdańsk, a następnie zajął się konserwacją zabytków Głównego Miasta. W międzyczasie studiował w Wyższej Szkole Sztuk Plastycznych w Sopocie na kierunku rzeźby. Po kilku latach podjął się pracy nauczyciela w szkole zawodowej w Kościerzynie, następnie w Zespole Szkół Budowlanych w Gdańsku. Uczył m. in. konserwacji zabytków. Prowadził też własny zakład kamieniarski i zajmował się rzeźbiarstwem. Zmarł 6 listopada 1989 r.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon VII, kwatera KW I, rząd 6, nr grobu 168). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.