English versionIzabela Lisiecka-Rozenkranz brała udział w Powstaniu Warszawskim w Zgrupowaniu „Chrobry” jako sanitariuszka o pseudonimie „Cyprys”. Edwin Rozenkranz wstąpił do Armii Krajowej w 1943 r. otrzymując pseudonim „Kamień”. W Powstaniu Warszawskim walczył w batalionie „Gozdawa” w okolicach Starego Miasta i Śródmieścia. Państwo Rozenkranz poznali się dopiero po zakończeniu wojny, kiedy obydwoje mieszkali już w Gdańsku. Ślub wzięli w 1956 r. W uroczystości oznakowania grobu wzięła udział rodzina bohaterów na czele z synami Andrzejem i Leonardem.
Edwin Rozenkranz urodził się 2 VI 1925 r. w położonej na pograniczu kociewsko-żuławskim wsi Czatkowy. Był synem Leonarda, inspektora Izby Kontroli Skarbowej w Grudziądzu i Anny z d. Wąs. Po ukończeniu powszechnej szkoły podstawowej w Tczewie rozpoczął naukę w tamtejszym I Państwowym Gimnazjum i Liceum Męskim. Po wybuchu wojny Niemcy skonfiskowali majątek rodziny Rozenkranz w Miłobądzu, a Edwin wraz z rodzicami i rodzeństwem zostali wysiedleni do Generalnego Gubernatorstwa i zamieszkali w Lublinie. W Lublinie ukończył trzecią klasę gimnazjum na tajnych kompletach. W 1943 r. wstąpił do konspiracyjnej szkoły podoficerskiej Armii Krajowej zorganizowanej przez Zgrupowanie Lublin-Śródmieście i rozpoczął działalność w ruchu oporu pod pseudonimem „Kamień”. W krótkim czasie dostał przydział do komórki legalizacyjnej w Warszawie. Podczas Powstania Warszawskiego walczył w 5. kompanii batalionu „Gozdawa” na Starym Mieście i Śródmieściu. W czasie walk, w nocy z 30 na 31 VIII 1944 r. został ranny i do końca powstania przebywał w szpitalach. Po kapitulacji stolicy dostał się do niewoli niemieckiej. Udało mu się zbiec z transportu na warszawskim Dworcu Zachodnim. Do końca wojny przebywał w Zalesiu koło Warszawy. W 1948 r. zdał w Gdańsku maturę i rozpoczął studia na Wydziale Prawa Uniwersytetu Adama Mickiewicza w Poznaniu. Od 1952 r. pracował w Wojewódzkiej Komisji Planowania w Gdańsku. W 1960 r. podjął pracę w Katedrze Historii Starożytnej i Średniowiecznej Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Gdańsku. W 1968 r. uzyskał na UAM stopień dr. hab. w zakresie historii państwa i prawa polskiego. Do sierpnia 1970 r. pełnił obowiązki kierownika Katedry Historii Starożytnej i Średniowiecznej i prodziekana Wydziału Humanistycznego WSP. W okresie powstawania Uniwersytetu Gdańskiego znajdował się w gronie jego organizatorów. Od 1973 r. kierował Instytutem Prawa Państwowego na Wydziale Prawa i Administracji UG, a po 1981 r. Katedrą Powszechnej Historii Państwa i Prawa. W 1984 r. otrzymał tytuł prof. nadzwyczajnego, a w 1992 r. prof. zwyczajnego. W swojej karierze naukowej napisał około 150 publikacji. Był członkiem wielu stowarzyszeń propagujących wiedzę z zakresu historii Polski, organizował olimpiady z wiedzy prawno-historycznej dla młodzieży. Był ekspertem Muzeum Archeologicznego w Gdańsku, znanym kolekcjonerem monet i medali. Po 1989 r. był zaangażowany w działalność Zjednoczenia Chrześcijańsko-Narodowego. Opracowywał dla Senatu projekt konstytucji i ustawy lustracyjnej. Odznaczony Brązowym Krzyżem Zasługi, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Złotym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski, Krzyżem Armii Krajowej oraz Krzyżem Walecznych. Zmarł w 1992 r.
Izabela Lisiecka-Rozenkranz urodziła się 28 I 1926 r. w Bydgoszczy jako córka Józefa i Władysławy z d. Nadolnej. W latach 1931-1939 mieszkała w Gdyni i Tczewie. Szkołę powszechną ukończyła w 1939 r. w Tczewie. W październiku 1939 r. rodzina Lisieckich została wysiedlona przez niemieckiego okupanta i osadzona w obozie przejściowym na gniewskim zamku. W 1941 r. Izabela wraz z matką i siostrami wyjechała do Warszawy, gdzie przebywał już jej brat i ojciec. Przez całą okupację pracowała w niemieckiej firmie drzewnej i uczęszczała na tajne komplety gimnazjalne. Ojciec, brat oraz dwie siostry należeli do Narodowych Sił Zbrojnych.
W ich mieszkaniu przy ul. Pańskiej odbywały się odprawy dowódców grup i oddziałów. Kiedy wybuchło Powstanie Warszawskie ojciec, kwatermistrz Armii Krajowej, oraz rodzeństwo udali się do swoich placówek, a Izabela zgłosiła się do zgrupowania „Chrobry II”. Została zaprzysiężona i skierowana do organizacji szpitala, który znajdował się przy ul. Mariańskiej. Nadano jej pseudonim „Cyprys”. Jako sanitariuszka pomagała w szpitalu przez cały okres powstania, aż do jego kapitulacji i ewakuacji placówki. Jej zadania polegały na zdobywaniu bielizny pościelowej, środków opatrunkowych, sprzętu medycznego oraz opiece nad rannymi powstańcami i ludnością cywilną. Wyszła ze stolicy z ludnością cywilną i została umieszczona w obozie przejściowym w Pruszkowie. W czasie transportu do Oświęcimia pociąg, w którym przebywała został skierowany do Mszany Dolnej. Stamtąd udało jej się przedostać do Częstochowy, gdzie przeczekała do końca wojny. Zamieszkała w Gdańsku. Ukończyła naukę w szkole średniej i po zdaniu matury rozpoczęła studia na Akademii Medycznej w Gdańsku. W 1952 r. ukończyła studia na kierunku stomatologicznym i uzyskała tytuł lekarza stomatologa. W latach 1953-1958 pracowała jako stomatolog w ośrodkach zdrowia w Żukowie i Baninie. W 1959 r. otrzymała pracę w Wojewódzkim Szpitalu Zespolonym w Gdańsku. Pracowała tam do czasu przejścia na emeryturę. Odznaczona Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Medalem Wojska Polskiego oraz Krzyżem Armii Krajowej. Zmarła 1995 r.
Mogiła bohaterów znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon IX, kwatera TAR III Wojskowy, rząd NA SKARPIE). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.