Laura Kozłowska „Wanda” włączyła się w struktury ruchu oporu ma Lubelszczyźnie, była kierowniczką kancelarii Komendy Okręgu AK Lublin i łączniczką komendanta płk. Franciszka Żaka. Wojciech Kozłowski „Tomek” został zaprzysiężony jako żołnierz ZWZ, a następnie AK przez swojego wuja Tomasza Skarżyńskiego. Działał jako łącznik na terenie Lublina i Tomasz Lubelskiego, a po ukończeniu Szkoły Podchorążych Rezerwy Piechoty AK został instruktorem na Kursach Szkolenia Młodszych Dowódców Piechoty AK w Lublinie. W okresie od marca do lipca 1944 r. był członkiem oddziału partyzanckiego ppor. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. Po wojnie ukończył studia medyczne w Gdańsku. Był cenionym chirurgiem kardiologiem, autorem wielu prac naukowych z dziedziny medycyny. Uroczystość została uświetniona obecnością licznie zgromadzonej rodziny bohaterów.
Laura Kozłowska, z d. Skarżyńska urodziła się 20 IX 1904 r. Przed wojną mieszkała w Bydgoszczy, po rozpoczęciu działań wojennych wraz z synem Wojciechem i bratem Tomaszem Skarżyńskim, kapitanem 11. Dywizjonu Artylerii Konnej, wyjechała do Lublina. Tam włączyła się w działalność ruchu oporu, wstąpiła do Armii Krajowej i przyjęła pseudonim „Wanda”. W okresie od stycznia do sierpnia 1944 r. była kierowniczką kancelarii Komendy Okręgu AK Lublin i łączniczką szefa sztabu Komendy płk. Franciszka Żaka „Wira”. W listopadzie 1944 r. aresztowana przez wojskowe władze radzieckie, została zwolniona w styczniu 1945 r. Po wojnie zamieszkała w Gdańsku. Zmarła 7 XII 1971 r.
Wojciech Kozłowski urodził się 15 VI 1924 r. w Bydgoszczy jako syn Włodzimierza (dowódcy kompanii w II powstaniu śląskim) i Laury. Gdy w 1928 r. rodzice rozwiedli się pozostał pod opieką matki oraz wuja Tomasza Skarżyńskiego. Po ukończeniu szkoły powszechnej kontynuował naukę w Gimnazjum Klasycznym im. Józefa Piłsudskiego w Bydgoszczy. Po wybuchu II wojny światowej wyjechał z rodziną do Lublina, gdzie podjął naukę w Gimnazjum im. Jana Zamoyskiego. Jako harcerz brał udział w obronie Lublina. W 1940 r. został zaprzysiężony przez Tomasza Skarżyńskiego „Bobra” jako żołnierz ZWZ, a następnie AK. Działał pod pseudonimem „Tomek”. Był łącznikiem w Komendzie Obwodu Lublin Miasto AK, a od 1941 r. w Komendzie Obwodu Tomaszów Lubelski AK. Od początku 1942 r. do czerwca 1943 r. pełnił funkcję łącznika w Komendzie Okręgu AK Lublin. Maturę zdał w 1943 r. na tajnych kompletach. Od czerwca do listopada 1943 r. uczył się w Szkole Podchorążych Rezerwy Piechoty AK. W listopadzie 1944 r. został awansowany do stopnia kaprala podchorążego. Do końca 1944 r. był instruktorem nauki o broni i terenoznawstwa na Zastępczych Kursach Szkolenia Młodszych Dowódców Piechoty AK w Lublinie. Od marca do końca lipca 1944 r. był członkiem oddziału partyzanckiego ppor. Hieronima Dekutowskiego „Zapory”. Od końca kwietnia 1944 r. był zastępcą dowódcy drużyny, a od czerwca 1944 r. dowódcą drużyny w 2. plutonie. W oddziale „Zapory” brał udział w walkach pod Krężnicą Okrągłą, Kożuchowem i Chodlem. W listopadzie 1944 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie Marii Skłodowskiej-Curie w Lublinie, początkowo na wydziale filozofii, a następnie na wydziale medycznym. W grudniu 1944 r. przeniesiono go do Katedry Medycyny Wojskowej. Po ukończeniu drugiego roku studiów został zdemobilizowany z Wojska Polskiego i wyjechał na studia medyczne do Wrocławia. W latach 1947-1949 kontynuował studia na Akademii Medycznej w Gdańsku. Dyplom lekarski uzyskał w 1951 r. W latach 1949-1953 r. pracował w Słupsku w Szpitalu Miejskim i Szpitalu Wojewódzkim. Od grudnia 1953 r. do marca 1968 r. pracował na Akademii Medycznej w Gdańsku, kolejno jako asystent, starszy asystent i adiunkt. W czerwcu 1961 r. uzyskał stopień doktora nauk medycznych. W 1968 r. odbywał okresową służbę wojskową w Marynarce Wojennej na stanowisku ordynatora Oddziału Chorób Wewnętrznych Szpitala Marynarki Wojennej w Helu. Od stycznia 1970 r. pracował w III Klinice Chorób Wewnętrznych Akademii Medycznej w Gdańsku na stanowisku adiunkta i ordynatora oddziału kardiologicznego. Zainteresowania zawodowe skupiał na elektrokardiografii i wektokardiografii. Był pionierem kardiowersji i defibrylacji elektrycznej, zorganizował w Gdańsku pierwszy Oddział Intensywnej Terapii Kardiologicznej. Brał udział w operacji wstawienia pierwszego rozrusznika serca w Polsce. Jako jeden z pierwszych na świecie próbował leczyć nerwicę natręctw. Autor i współautor prac naukowych z kardiologii, chirurgii, intensywnej terapii oraz psychiatrii. Odznaczony Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Armii Krajowej, „Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r.”, Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski oraz Złotym Krzyżem Zasługi. Zmarł 29 IV 1997 r.
Mogiła bohaterów znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon V, kwatera TAR VI, rząd 1, nr grobu 13). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.