English versionPracownicy OBUWiM odnajdują groby weteranów na podstawie inskrypcji nagrobnej. Czasem szukają informacji o pochówku i o mogile osób, których nazwiska znajdują w dokumentach archiwalnych, wytworzonych przez Urząd Bezpieczeństwa. W takiej sytuacji bywa, że na grobie nie ma żadnej inskrypcji mówiącej o zaangażowaniu pochowanej w nim osoby w walkę o niepodległość Polski. Wówczas tabliczka naklejona przez pracowników IPN jest jedynym znakiem mówiącym nam o tym, że stoimy nad miejscem pochówku Bohatera. Często też z wnioskiem o wpis mogiły do ewidencji grobów weteranów zwracają się do Instytutu Pamięci Narodowej krewni zmarłych. Po szerokiej i wnikliwej kwerendzie archiwalnej, pracownicy IPN przygotowują biogram i na jego podstawie, jeśli są spełnione wymogi ustawy o grobach weteranów, dokonuje się wpisu do ewidencji i na grób naklejona zostaje tabliczka. 17 czerwca oznakowaliśmy dziewięć mogił na cmentarzu Srebrzysko w Gdańsku.
Stanisław Borowski (1887-1966), weteran Legionów i wojny polsko – bolszewickiej. Od 1911 r. należał do Polskich Drużyn Strzeleckich, a w lipcu 1914 r. odbył kurs podoficerski DS. Używał pseudonimu „Mazurski”. Od 8 sierpnia do 13 września 1914 r., był zastępcą lekarza 1 Batalionu 1 Pułku Piechoty Leg. Zach, z przydziałem do 3 kompanii. Brał m.in. udział w bitwach pod Nowym Korczynem , Uliną Małą, Laskami. W listopadzie odszedł na własną i udał się do Wiednia aby kontynuować przerwane wybuchem wojny studnia medyczne. Od września 1916 r. do 1 listopada 1918 r. był chirurgiem w szpitalu dla legionistów w Krakowie. 18 lutego 1919 r. ochotniczo zaciągnął się do Wojska Polskiego. Od lutego do sierpnia 1919 r. był dowódcą czołówki sanitarnej nr 21 na froncie wołyńskim. We wrześniu 1919 r. został mianowany dyrektorem szpitala wojskowego w Kowlu. Od listopada 1919 r. do września 1921 r. pełnił funkcję naczelnego lekarza 1 Pułku Ułanów Krechowieckich . Podczas wojny polsko - bolszewickiej został odznaczony Krzyżem Walecznych za to, że w dniu 13 września 1920 r., podczas forsowania Bugu pod bardzo silnym ogniem artyleryjskim nieprzyjaciela, udzielał bezpośrednio na polu walki, z na rażeniem własnego życia pomocy medycznej rannym i osobiście wynosił ich z terenu ostrzału. Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako lekarz. W 1922 r. otrzymał awans do stopnia kapitana i przydział do Batalionu Lotniczego w Pucku. W 1924 r. został na własną prośbę przeniesiony do korpusu oficerów rezerwy. W latach trzydziestych był dyrektorem Szpitala Powiatowego w Kartuzach. W 1937 r. odznaczony Medalem Niepodległości.
Tadeusz Wysocki (1904-1967) weteran walk o Lwów w 1918 r. , wojny polsko – bolszewickiej i kampanii wrześniowej 1939 r. Oficer Wojska Polskiego.
Od 1913 r. był harcerzem 3 Lwowskiej Drużyny Skautów. W harcerstwie ukończył ćwiczenia polowe, prowadzone przez Drużyny Strzeleckie. Od 1915 r. należał do 4 Drużyny Skautó i z jej szeregów wiosną 1918 r. został przydzielony do Polskiej Organizacji Wojskowej. W listopadzie 1918 r., jako czternastolatek brał udział w obronie Lwowa przed Ukraińcami, ale z powodu choroby, po kilku dniach odesłano go do domu. W czerwcu 1920 r., jako szesnastolatek ochotniczo zaciągnął się do Wojska Polskiego. Otrzymał przydział do 2 Batalionu 205 Pułku Artylerii Polowej. Pułk walczył w składzie skład I Brygady Dywizji Ochotniczej i wyróżnił się w bitwach pod Zubrzą oraz Sichowem, walczył pod Kutkorzem, w Duniowie, pod Kurowicami i Wyżmianami. Za ciężkie straty poniesione w bojach z bolszewikami żołnierze 205 PAP wzięli odwet na szlaku Brody–Radziwiłłów–Krzemieniec–Stary Konstantynów, gdzie rozbili czerwonoarmistów ich własną bronią, zdobytą przez piechotę. Tadeusz Wysocki brał udział we wszystkich walkach Pułku. Po wojnie zdał maturę w Korpusie Kadetów we Lwowie wstąpił do Oficerskiej Szkoły Marynarki Wojennej w Toruniu, którą ukończył w 1925 r. i awansował do stopnia podporucznika, a w 1927 r. porucznika. W 1935 r. otrzymał awans do stopnia kapitana marynarki. Służył jako oficer na różnego typu okrętach Marynarki Wojennej – przez krótki okres czasu także we Flotylli Pińskiej. W latach 1931-1935 był szefem Sekcji Wyszkolenia w Dowództwie Floty. W 1935 r. powrócił na okręty, dowodząc kolejno kanonierką ORP Generał Haller, ORP Rybitwa i ORP Czajka. W sierpniu 1939 r. został oficerem operacyjnym Dowództwa Floty. Brał udział w obronie Helu we wrześniu 1939 r., i po kapitulacji Cypla został wzięty do niemieckiej niewoli. Wojnę spędził w obozie jenieckim II C Woldenberg, gdzie był zaangażowany do utworzonej m.in. przez kadm. Unruga siatki konspiracyjnej.
Odznaczenie: Krzyż Obrony Lwowa „Orlęta”, Medal Niepodległości, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Medal za wojnę 1918-1921, Srebrny Krzyż Zasługi (1938).
Alfred Kienitz (1892-1970) weteran Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie , oficer Marynarki Wojennej.
W czasie I wojny światowej był oficerem rosyjskiej marynarki wojennej. W lipcu 1918 r. przybył na urlop do Wilna i tam włączył się w szeregi samoobrony wileńskiej, obejmując dowództwo jednego z rejonów. Jednocześnie w Sztabie Samoobrony pełnił funkcję oficera do specjalnych poruczeń. W listopadzie 1918 r. zgłosił się do Wojska Polskiego i po weryfikacji stopnia oficerskiego, został porucznikiem tworzącej się Marynarki Wojennej. Od maja 1920 r. służył w 1 Batalionie Morskim stacjonującym w Twierdzy Modlin i dowodził kompanią karabinów maszynowych, a w lipcu 1920 r. został zastępcą dowódcy batalionu. Od listopada 1920 r. do lutego 1921 r. pełnił funkcję komendant kompanii garnizonowej Portu Wojennego w Pucku. W tym czasie otrzymał też awans do stopnia kapitana. W kolejnych latach służby pełnił funkcje oficera organizacyjnego i personalnego w Sztabie Dowodzenia Morskiego, dowodził okrętami wojennym m.in. ORP „Wilja” , ORP „Kmdt. Piłsudski”, ORP „Jaskółka”, ORP „Bałtyk”, był wykładowcą w Szkole Morskiej w Gdyni, oraz oficerem w Dowództwie Floty. Cieszył się bardzo dobrą opinią przełożonych i jako oficer był wysoko oceniany. Mimo to w 1931 r. został przeniesiony w stan spoczynku. Prawdopodobnie wiązało się to z podjęciem pracy wywiadowczej w II Oddziale Sztabu Generalnego Wojska Polskiego. Od 1936 r. był kierownikiem Biura Cenzury Pocztowej nr 111 przy Dowództwie Floty. Biura Cenzury Pocztowej należały organizacyjne do służby informacyjno-wywiadowczej, a ich działalność w czasie pokoju miała być kontynuowana po wybuchu wojny. 27 sierpnia 1939 rozkazem mobilizacyjnym Alfred Kienitz został ponownie powołany do wojska . Od 1 do 19 września 1939 r. brał udział w walkach w obronie Wybrzeża jako komendant placówki przeciwdesantowej na Oksywiu. Po kapitulacji Kępy Oksywskiej trafił do niemieckiej niewoli. Był więziony w Oflagu II A Prenzlau oraz Oflagu VI B Dössel.
Po wyzwoleniu z niewoli przez wojska angielskie i zakończeniu wojny przebywał w Wielkiej Brytanii. W 1947 r. następnie na okręcie MS „Stalowa Wola” powrócił do Polski. Do przejścia na emeryturę pływał jako kapitan różnych jednostek Marynarki Handlowej.
Eugeniusz Jeśman (1889-1987) , weteran 2 Korpusu Polskiego
W czasie I wojny światowej walczył w szeregach armii rosyjskiej w stopniu chorążego (najniższy stopień oficerski w carskiej armii). Po demobilizacji powrócił do rodzinnego domu na Nowogórdczyźnie i tam w sierpniu 1920 r. został aresztowany przez bolszewików. Był wieziony w Mińsku do października 1920 r. – do zajęcia Mińska przez polskie wojska. W okresie międzywojennym w Wojsku Polskim nie służył, ale angażował się w życie społeczne oraz narodowe i został odznaczony Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości oraz Brązowym Krzyżem Zasługi. W l. 1932-1939 był urzędnikiem samorządowym w gminie Korelicze w pow. nowogródzkim. 10 lutego 1940 r. został aresztowany przez NKWD i wywieziony w okolice Omska. Tam, po podpisaniu układu Sikorski – Majski, zastała go amnestia. W listopadzie 1941 r. dotarł do ośrodka zbornego polskiego wojska w Tatiszczewie. 10 grudnia 1941 r. otrzymał przydział do 3 kompanii Ośrodka Zaopatrzenia 5 Dywizji Piechoty. Ze względu na wiek pełnił służbę w jednostkach zaopatrzenia i oddziałach wartowniczych 5 Dywizji Piechoty (w Iraku, Palestynie, Egipcie i we Włoszech). W kwietniu 1944 r. został przeniesiony 7 Zapasowej Dywizji Piechoty – w 7 kompanii 23 Batalionu 7 Brygady Strzelców.23 Batalion we Włoszech wylądował 20 kwietnia 1944 roku i został dyslokowany do San Basilio. W trakcie swojego pobytu we Włoszech Eugeniusz Jeśman szkolił żołnierzy będących uzupełnieniem dla jednostek frontowych i nie brał udziału w walkach.
Odznaczenia : Brązowy Krzyż Zasługi, Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości, Maedal za Wojnę Gwiazda Italii, Gwiazda Wielkiej Brytanii, Medal Monte Cassino, Odznaka 2 Korpusu.
Konstanty Wasilewski (1922-2005) weteran 2 Korpusu Polskiego
Konstanty Wasilewski przed wojną mieszkał w rodzicami w Wilnie. Jego ojciec był oficerem śledczym Policji Państwowej. W czerwcu 1941 r., w ramach tzw. czwartej deportacji rodzina została wywieziona przez Sowietów w głąb ZSRR. Ojciec Konstantego zmarł w wycieńczenia na zesłaniu, a jemu po podpisaniu Układu Sikorski-Majski udało się dotrzeć do polskiej armii, formowanej przez gen. Władysława Andersa. W październiku 1943 r. ukończył kurs radarzystów i otrzymał awans na bombardiera, obejmując jednocześnie dowództw ruchu kontroli ognia w 2 baterii 8 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. 2 lutego 1944 roku pułk wyruszył drogą morską do Taranto we Włoszech, dokąd przybył 8 lutego 1944 r. Brał udział w walkach nad rzeką Sangro, w masywie Monte Cassino, w rejonie Loretto, o Ankonę i ochraniał wyzwolone odcinki wybrzeża włoskiego. Zimą 1944/1945 prowadził obronę przeciwlotniczą w rejonie Faenzy, a w marcu 1945 r. w rejonie Rimini-Cesena. W dniach 9-24 kwietnia 1945 r. brał udział w walkach o Bolonię. Konstanty Wasilewski przeszedł cały szlak bojowy 8 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej z krótkimi przerwami na pobyt w szpitalu. 1 maja 1945 r. otrzymał awans do stopnia kaprala. W grudniu 1946 r. na terenie Wielkiej Brytanii został zdemobilizowany i powrócił do Polski. W PRL pracował jako magazynier.
Kajetan Fijałkowski (1915-1975) ps. „Rafał”, weteran kampanii wrześniowej i oficer ZWZ-AK.
Był młodszym bratem gen. Czesława Młota – Fijałkowskiego. W 1930 r. rozpoczął naukę w Korpusie Kadetów nr 2 w Chełmnie i 1936 otrzymał świadectwo dojrzałości. W latach służył 1936-1939 w Szkole Podchorążych Kawalerii w Grudziądzu. W kampanii wrześniowej walczył w 9 Pułk Strzelców Konnych Podlaskiej Brygady Kawalerii, gdzie dowodził III plutonem 4 szwadronu. W trakcie walk został awansowany do stopnia ppor. Kampanię wrześniową zakończył w bitwie pod Kockiem. Już na początku okupacji niemieckiej włączył się w działalność konspiracyjną w strukturach SZP i ZWZ na terenie Grodziska Mazowieckiego, a następnie Warszawy. Przeszedł przeszkolenie do walki w oddziałach specjalnych Związku Odwetu i późniejszego Kedywu. Od grudnia 1943 do stycznia 1944 r. pełnił funkcję zastępcy komendanta Ośrodka ZWZ -AK Wołomin, a następnie komendanta Ośrodka Wyszków Obwodu ZWZ-AK Radzymin „Rajski Ptak”. Jednocześnie był oficerem szkoleniowym Obwodu „Rajski Ptak” oraz dowódcą oddziału Kedywu. Jedną z głośniejszych akcji oddział ppor. Kajetana Fijałkowskiego „Rafała" wykonał 28 lutego 1944 r. pod Wyszkowem. Partyzanci mieli odbić więźniów przewożonych z Ostrowi Mazowieckiej do Warszawy. Kiedy okazało się że transport został odwołany, zaatakowali samochód niemiecki, którym jechali nim kierownicy arbeitsamtów z Ostrowi Mazowieckiej i Wyszkowa. Funkcjonariusze arbeitsamtu zginęli, ale w trakcie potyczki nadjechały dwa samochody z żandarmami. Po krótkiej walce, mimo znacznej przewagi sił wroga partyzanci zdołali bez strat wycofać się w do lasu. Oddział Kajetana Fijałkowskiego brał także udział w głośnej akcji koło stacji Urle w dniu 2 kwietnia 1944 r. Żołnierze Kedywu w sile 70 ludzi pod wodzą por. Suszczyckiego „Wierzby" wysadzili w powietrze niemiecki pociąg z wojskiem. Pomimo silnej wymiany ognia AK-cy wycofali się w stronę lasu, nie ponosząc żadnych strat. Natomiast Niemcy mieli około 40 zabitych i ponad 100 rannych. Nie były to oczywiście jedyne akcje bojowe oddziału „Rafał”, bo wykazywał on dużą aktywność - szczególnie w zbrojnej dywersji. W czasie akcji „Burza” Kajetan Fijałkowski dowodził 1 kompanią I batalionu 32 Pułku Piechoty AK, wchodzącego w skład 8 DP AK. Kompania „Rafała” w wyniku boju z Niemcami zajęła Radzymin i Wołomin. 14 VIII 1944 r. po ciężkich bojach jego oddział został jednak rozbity przez Niemców w Lasach Łochowskich. Po wojnie Kajetan Fijałkowski wyjechał do Olsztyna i włączył się w działalność konspiracyjną w strukturach DSZ i WiN . Niestety w listopadzie 1945 r. struktury WiN w Olsztynie zostały rozbite aresztowaniami przez UB - Kajetan Fijałkowski nie został aresztowany, ale wycofał się z dalszej działalności konspiracyjnej. Aresztowany został dopiero 20 grudnia 1955 r. i przewieziony do Warszawy. Śledztwo prowadzone było pod zarzutem likwidacji w czasie okupacji partyzantki sowieckiej i GL. Zarzutów jednak nie udało się potwierdzić i ostatecznie zostało ono umorzone 26 czerwca 1956 r. Odznaczenia z czasu wojny : Krzyż Walecznych po raz pierwszy i drugi, Srebrny Krzyż Zasługi z Mieczami, Order Wojenny Virtuti Militari V Klasy.
Józef Kałanczyński (1899-1984) weteran kampanii wrześniowej 1939 r. oraz Polskich Sił Zbrojnych na Zachodzie.
Przed II wojną światową służył w Policji Państwowej w Ostrowi Mazowieckiej, gdzie pełnił funkcję kierownika Referatu Śledczego. Od 21 sierpnia 1916 r. działał w Polskiej Organizacji Wojskowej. Był w oddziale POW Mielnik- Zabuże –Mierzwice i posługiwał się wówczas pseudonimem „Jurek”. Brał czynny udział w rozbrajaniu Niemców w 1918 r., m.in. akcji na posterunek żandarmerii niemieckiej w Mielniku, w Wysokim Litewskim i Miętnem. Podczas pełnienia służby wartowniczej poważnie się przeziębił i zachorował na zapalenie nerek i z powodu choroby, a także podjęcia służby w Policji Państwowej, nie uczestniczył w wojnie polsko-bolszewickiej. Do PP wstąpił 1 kwietnia 1919 r. W 1939 r. walczył kampanii wrześniowej. Po wkroczeniu do Polski Armii Czerwonej wyruszył na Węgry, gdzie został internowany. 10 maja 1940 r. zbiegł i przez Jugosławię, Grecję, Turcję dotarł Syrii, do Samodzielnej Brygady Strzelców Karpackich. Otrzymał przydział do 3 kompanii II Batalionu. Brał udział w obronie Tobruku i w bitwie pod Gazalą oraz innych miejscach Pustyni Libijskiej. W 1942 r. z powodu ciężkiej choroby serca został wycofany w oddziałów liniowych i do końca wojny był szefem kancelarii Dowództwa Rejonu Terytorialnego „Palestyna”. Do Polski powrócił w 1947 r. W 1952 r. został w Gdańsku aresztowany przez UB i oskarżony o to, że jako policjantw II Rzeczypospolitej „prześladował” i rozbijał środowisko ruchu komunistycznego. Ponieważ śledztwo prowadziła prokuratura w Białymstoku, tam został przewieziony do aresztu, a następnie do Warszawy. 24 lipca 1953 r. zapadł wyrok skazujący Józefa Kałanczyńskiego na 3 lata pozbawienia wolności.
Janina Kałanczyńska ps. „Ewelina” (1912-2002) weteran konspiracji niepodległościowej z czasu II wojny światowej.
Przed wojną pełniła funkcję komendantki Strzelca na powiat Łomża. W czasie okupacji była członkiem Polskiej Organizacji Zbrojnej na terenie Ostrowi Mazowieckiej (POZ została założona w październiku 1939 r. przez oficerów i podoficerów 10 pułku piechoty w Łowiczu i z czasem rozszerzyła swoją działalność na całe Mazowsze. W 1942 r, scaliła się z ZWZ-AK. Scalenie nie objęło jednak obwodu Ostrów Mazowiecka). W ramach POZ Janina Kałanczyńska ps. „Ewelina” pełniła służbę kurierską oraz funkcję łączniczki. Wielokrotnie przekraczała granicę Generalnej Guberni, przenosząc materiały konspiracyjne na Białostocczyznę, oraz do różnych miejscowości obwodu Ostrów Mazowiecka. Była także pracownikiem ekspozytury terenowej Rady Głównej Opiekuńczej w Ostrowi Mazowieckiej. Z ramienia RGO organizowała pomoc dla jeńców stalagu Grądy i Komorów k. Ostrowi Mazowieckiej. 15 czerwca 1942 r. , została aresztowana przez Gestapo i przewieziona na Pawiak, gdzie przeszła ciężkie śledztwo. W książce pt. „Cztery lata ostrego dyżuru” Anna Czuperska - Śliwicka napisała o niej: „W czasie kilkakrotnych przesłuchań nie zdradziła tajemnic konspiracyjnych. Leczona na Serbii w szpitalu więziennym”. 13 listopada 1942 r. została wywieziona do KL Auschwitz, w styczniu 1945 r. do Ravensbruck, a w lutym do filii KL Ravensbruck - obozu Neustadt Gleve.
Mieczysław Sidorski ps. Miś (1914-2005), weteran kampanii wrześniowej 1939 r. oraz ZWZ-AK.
Wwe wrześniu 1939 r. w stopniu kaprala walczył w szeregach 1 Dywizjonu 2 Pułku Artylerii Ciężkiej. Brał m.in. udział w bitwie nad Bzurą, pod Wyszogrodem, w walkach w Puszczy Kampinoskiej. Z grupą żołnierzy 2 PAC pozostałych po rozbiciu 1 Dywizjonu w Kampinosie, dotarł do Warszawy. Po kapitulacji stolicy wrócił do domu. Od 1942 r. należał do ZWZ – AK w Okręgu Lubelskim. W czasie okupacji ukończył konspiracyjną podchorążówkę. Od grudnia 1943 r. był dowódcą plutonu w oddziale lotnym Stanisława Łukasika „Rysia”, który podlegał komendzie Obwodu Lublin ZWZ-AK. Oddział „Rysia” wykonał szereg akcji zbrojnych m.in. na załogę SS w dworku Michalewskiego na Rurach Jezuickich, uwolnił około 20 osób, wiezionych z okolic Opola na Majdanek, w dniu 24 kwietnia 1944 r. skuteczne uderzył na załogi niemieckie w majątkach Wrzelów oraz Zagłoba, rozbił oddziały niemieckich we wsi Lewandowszczyzna i wiele innych. Po wkroczeniu Sowietów na teren Lubelszczyzny oddział „Rysia” został rozbrojony przez Armię Czerwoną. Mieczysław Sidorski ujawnił się w 1945 r. i wyjechał do Torunia, a kilka lat później do Gdańska. Pracował jako urzędnik przedsiębiorstw handlowych.
Wacław Bruździak ps. „Wicher” (1899-1965), weteran wojny polsko-bolszewickiej oraz ZWZ-AK.
Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej i został odznaczony Medalem za Wojnę 1918-1920. Po jej zakończeniu pozostał w wojsku w jako podoficer służby weterynaryjnej 30 Pułku Artylerii Polowej. W 1928 r. przeszedł do rezerwy. Po wybuchu II wojny światowej włączył się w działalność konspiracyjną w Związku Walki Zbrojnej i był organizatorem struktur ZWZ w powiecie włodawskim oraz komendantem Placówki Sobibór. Od połowy 1940 r. dowodził plutonem dywersyjno – sabotażowym w Obwodzie ZWZ –AK Włodawa. Ze względu na to, że był felczerem weterynarii, mógł swobodnie poruszać się w terenie. Pomimo to w 1942 r., w czasie pełnienia obowiązków zawodowych został bardzo ciężko pobity przez Niemców. Miał odbite nerki, płuco i połamane żebra. Niemcy uznali, że nie przeżyje, więc zostawili go na miejscu pobicia. Po ich odejściu zabrali go ludzie z siatki konspiracyjnej i odwieźli do Włodawy, gdzie pod opieką zaprzysiężonego w AK lekarza wrócił do zdrowia. Po wyleczeniu został kwatermistrzem w oddziale partyzanckim – w 3 Batalionie 7 Pułku Piechoty AK. Brał udział w wielu akcjach zbrojnych przeciwko oddziałom niemieckim. Po przejściu frontu, 26 listopada 1944 r. został aresztowany przez UB we Włodawie i skazany na półtora roku więzienia w zawieszeniu za zatajenie przynależności do AK. Więzienie opuścił w czerwcu 1945 r.
Helena Bruździak (1904-1993), weteran ZWZ-AK
Od 1939 r. działała w Związku Walki Zbrojnej. Była łączniczką Komendy Obwodu Włodawa ZWZ_AK, organizowała kryjówki dla osób ukrywających się, skrytki na broń, kolportowała prasę podziemną i dostarczała broń do oddziałów partyzanckich. W marcu 1944 r. zagrożona aresztowaniem, przeszła do oddziału partyzanckiego kpt. Romualda Kompfa „Rokicza” –3 Batalion 7 Pułku Piechoty AK. Pełniła funkcję łączniczki i kierowniczki punktu sanitarnego 3 Batalionu.
Metody Wnuk ps. „Rec” (1920-2009), weteran ZWZ –AK.
Metody Wnuk do od lipca 1940 r. należał ZWZ w Placówce Iłża, którą dowodził kpt. Zbigniew Otwionowski ps. „Gryf”. Pełnił funkcję łącznika komendanta Placówki pomiędzy miejscowościami Pakosław, Wąchock i Starachowice. W konspiracji ukończył kurs podoficerski i leśną podchorążówkę, uzyskując stopień kaprala podchorążego. Z czasem został instruktorem łączności w szkole podoficerskiej. W lipcu 1943 r. brał udział akcji przerywania łączności telefonicznej i telegraficznej na trasie kolejowej Starachowice - Wąchock. W sierpniu 1944 r., po uruchomieniu na Kielecczyźnie akcji Burza dostarczał broń zmagazynowaną w Tartaku Wierzbinka do oddziału ppor. Wincentego Tomasika ps. „Patok”. Od sierpnia był w oddziale „Patoka” i m.in. brał udział w walkach z niemiecką obławą pod Piotrowym Polem w dniach 1-2 października 1944 r. Po rozwiązaniu oddziału jesienią 1944 r., pozostawał w konspiracji, w dyspozycji Placówki Starachowice do stycznia 1945 r.