Karol Poznański pochodził z rodziny o mocno patriotycznych korzeniach. Zarówno jego rodzice, jak i siostry przed wybuchem II wojny światowej należeli do polskich organizacji w Wolnym Mieście Gdańsku. Czas okupacji Karol Poznański spędził w Warszawie, gdzie zaangażowany był w działania ruchu oporu. W czasie Powstania Warszawskiego walczył w batalionie Ruczaj. Po kapitulacji stolicy został osadzony w obozie jenieckim w Sandbostel. Wolność odzyskał w maju 1945 r.
Karol Poznański urodził się 8 czerwca 1917 r. w Petersburgu jako syn kadm. Józefa Poznańskiego i Wandy z d. Altsdorfer. Wczesne dzieciństwo spędził w Rosji. W 1920 r. wraz
z rodzicami przyjechał na Wybrzeże, gdzie jego ojciec objął stanowisko Naczelnika Urzędu Marynarki Handlowej w Wejherowie. Szkołę podstawową ukończył w Wejherowie. W 1928 r. Urząd Marynarki Handlowej został przekształcony w Urząd Morski i rodzina Poznańskich przeniosła się do Gdyni. Karol Poznański rozpoczął naukę w Gimnazjum Polskim Macierzy Szkolnej i wstąpił w szeregi Związku Harcerstwa Polskiego. W latach 1930-1936 przynależał do II Drużyny im. Stefana Batorego jako zastępowy, a od 1937 r. do VII Drużyny im. Leopolda Lisa-Kuli, gdzie był drużynowym. Za swoją działalność narodową i propagowanie patriotycznych wartości był przez Niemców wielokrotnie szykanowany, w szczególności po dojściu do władzy niemieckiej partii narodowo-socjalistycznej.
W latach 1937-1939 studiował w Wyższej Szkole Handlowej w Poznaniu. Krótko przed wybuchem II wojny światowej, na rozkaz Komisarza Generalnego RP w Wolnym Mieście Gdańsku, wyjechał wraz rodziną do Warszawy. W stolicy włączył się w działania ruchu oporu, działał pod pseudonimem „Poźniak”. W Powstaniu Warszawskim walczył w 3. Plutonie 1. Kompanii Armii Krajowej, obwód „Radwan”, batalion „Ruczaj”. Brał udział w akacjach w okolicach Śródmieścia. Po kapitulacji stolicy został osadzony w obozie jenieckim Sandbostel. W styczniu 1945 r. przetransportowano go do Hamburga, a stamtąd w kwietniu 1945 r. do Husum.
Wolność odzyskał 9 maja 1945 r., kiedy do Szlezwik-Holsztyn wkroczyły wojska brytyjskie. Po zakończeniu działań wojennych powrócił na Pomorze, pracował m.in. w Przedsiębiorstwie Hydrobudowa w Gdańsku jako kierownik planowania. W 1968 r. zamieszkał we Włocławku, pracował w Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego „Kujawy” w Brzeziu na stanowisku zastępcy dyrektora do spraw pracowniczych i ekonomicznych. Karola Poznańskiego odznaczono Złotym Krzyżem Zasługi, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Warszawskim Krzyżem Powstańczym, Krzyżem Partyzanckim, Medalem za Warszawę, Krzyżem Armii Krajowej oraz Medalem Zwycięstwa i Wolności. Zmarł 29 kwietnia 1998 r.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Parafialnym przy ul. Jacka Malczewskiego w Sopocie (kwatera B1, rząd A, nr grobu 2). Decyzją Prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.