W uroczystości wzięła udział rodzina bohatera, syn prof. dr hab. Edmund Kizik.
Mieczysław Kizik urodził się 2 stycznia 1926 r. w miejscowości Dukszty, w ówczesnym pow. święciańskim jako syn Pawła i Petroneli z d. Łuksza. Szkołę powszechną ukończył w Wilnie w 1940 r. W czasie okupacji niemieckiej pracował w warsztatach samochodowych w Wilnie. W listopadzie 1943 r. wraz z grupą działaczy ruchu oporu dokonał spalenia niemieckiego samochodu wojskowego ze sprzętem wojskowym w środku. Po tej akcji uciekł z Wilna i wstąpił do 1. Wileńskiej Brygady Armii Krajowej pod dowództwem por. Czesława Grombczewskiego „Juranda”. Pod koniec czerwca 1944 r. wrócił do Wilna, aby wziąć udział w walkach z Niemcami o oswobodzenie miasta. W wyniku walk w trakcie akcji „Burza” odniósł rany głowy i nogi i został transportowany do placówki medycznej. Po opuszczeniu szpitala, za przynależność do Armii Krajowej, został aresztowany przez NKWD, a następnie wywieziony do Workuty. W gułagu przebywał od 15 sierpnia 1945 r. do 18 września 1946 r. Do Wilna wrócił w październiku 1946 r. Pracował na kolei i w jednostce wojskowej. W marcu 1957 r. jako repatriant przybył do Polski i zamieszkał w Gdańsku. Do czasu przejścia na emeryturę pracował jako taksówkarz, mechanik samochodowy i ślusarz. Zmarł 8 sierpnia 2012 r.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon IX, kwatera TAR DZIECI, rząd 1, nr grobu 64). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.