Bronisław Czerniawski był żołnierzem Armii Krajowej od czerwca 1940 r. Sprawował funkcję dowódcy kolejowej grupy dywersyjno-sabotażowej, której zadaniem było m.in. niszczenie niemieckiego taboru kolejowego oraz transportowanie i magazynowanie zdobytej broni. Po zakończeniu działań wojennych wyjechał z Rzeszowa do Gdańska i pracował w Polskich Kolejach Państwowych. Za swoją wierną służbę został odznaczony Krzyżem Wojennym Virtuti Militari.
Bronisław Czerniawski urodził się 14 marca 1908 r. w miejscowości Pyszki, k. Grodna jako syn Jana i Józefy. Ukończył gimnazjum w Grodnie, następnie Państwową Szkołę Techniczną na Wydziale Mechanicznym w Wilnie. W 1932 r. rozpoczął pracę w Polskich Kolejach Państwowych. Od czerwca 1940 r. był żołnierzem Obwodu I Inspektoratu Rejonowego Armii Krajowej Rzeszów. Działał na terenie kolejowym obwodu rzeszowskiego pod pseudonimem „Waiusz”. Sprawował funkcję dowódcy grupy dywersyjnej, a następnie dowódcy kolejowej grupy dywersyjno-sabotażowej. Do jego zadań należało niszczenie niemieckiego wojskowego taboru kolejowego - wagonów i parowozów; produkcja sprzętu i środków łatwopalnych; zrzuty broni i sprzętu wojskowego z transportów wojskowych, żywności, urządzeń sanitarnych i leków; niszczenie urządzeń wojskowych; transportowanie i magazynowanie zdobytej broni; szkolenie personelu oraz kolportowanie ulotek. Za swoją służbę został awansowany do stopnia porucznika rezerwy piechoty oraz odznaczony Krzyżem Virtuti Militari rozkazem Komendanta Okręgu Inspektoratu Rejonowego AK Rzeszów. Po zakończeniu działań wojennych, w sierpniu 1944 r. objął kierownictwo Parowozowni w Rzeszowie. W 1946 r. został przeniesiony na stanowisko naczelnika Wydziału Aprowizacji Dyrekcji Okręgowej Kolei Państwowych w Gdańsku. Następnie został przeniesiony do Zarządu Trakcji, od 1961 r. pełnił tam funkcję naczelnika. Odznaczony Krzyżem Virtuti Militari, Srebrnym Krzyżem Zasługi, Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Złotym Krzyżem Zasługi oraz Krzyżem Kawalerskim Orderu Odrodzenia Polski.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon V, kwatera KW III, rząd 4, nr grobu 4/3). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.