Bolesław Laskowski od najmłodszych lat działał w organizacjach patriotycznych, był harcerzem i członkiem Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Po zakończeniu I wojny światowej wstąpił do Organizacji Wojskowej Pomorze, której zadaniem było przyłączenie ziem Prus Zachodnich do Polski. W wieku 16 lat przedostał się przez pruską granicę i wstąpił do Wojska Polskiego. Brał udział w przejmowaniu od Niemców Pomorza, a następnie w wojnie polsko-bolszewickiej. Po wybuchu III powstania śląskiego nie wahał się po raz kolejny ryzykować życia dla ojczyzny i przemycał powstańcom broń i amunicję. Po napaści Niemiec na Polskę w 1939 r. stanął na czele jednego z plutonów 66. kaszubskiego pułku piechoty walcząc w obronie Grudziądza, Radzynia i Kutna. W styczniu 1940 r. rozpoczął działalność konspiracyjną na terenie powiatu brodnickiego i okolic. Od 1941 r. był w sztabie inspektoratu brodnickiego AK. Niestety w maju 1944 r. na skutek „wsypy” gestapo rozbiło brodnickie struktury ruchu oporu. Bolesław Laskowski najpierw trafił do więzienia, gdzie był przetrzymywany do sierpnia 1944 r., a następnie umieszczony w KL Stutthof. W obozie przebywał do końca wojny. Jest on przykładem bohatera, który całe swoje życie poświęcił walce o wolność i niepodległość Polski. Niezwykle odważny, zawsze gotowy, aby bronić swoich przekonań. Postać, o której powinniśmy pamiętać i dawać jako przykład młodym pokoleniom.
Bolesław Laskowski urodził się 23 kwietnia 1903 r. jako syn Feliksa i Elżbiety z d. Gajtkowskiej. W latach 1910-1917 uczęszczał do Szkoły Powszechnej w Brodnicy. W 1921 r. ukończył 4-letnią Szkołę Handlową w Grudziądzu. Od najmłodszych lat zaangażowany był w działalność narodową i patriotyczną. Mając 14 lat należał do polskich organizacji patriotycznych, m .in. Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół” oraz harcerstwa. Należał do Tajnej Organizacji Wojskowej Pomorza. W sierpniu 1919 r. , mając lat 16 przeszedł przez pruską granicę i wstąpił do Wojska Polskiego. Przydzielono go do 64. pułku piechoty w Poznaniu, z którym brał udział w przejmowaniu Pomorza oraz w wojnie polsko-bolszewickiej. Po zakończeniu działań wojennych, w listopadzie 1920 r. został zwolniony z wojska jako niepoborowy. Następnie jako harcerz II Drużyny Harcerskiej w Brodnicy brał udział w przemycaniu broni i amunicji do III powstania śląskiego. Drużyna wykonywała te zadania z polecenia Komitetu Obrony Śląska.
W czasie jednej z akcji został przez Niemców złapany i aresztowany. Po odzyskaniu wolności wrócił do Brodnicy i podjął pracę jako księgowy w Ubezpieczalni Społecznej w Grudziądzu.
W latach 1924-1925 studiował w Szkole Podoficerskiej Intendentury w Toruniu. W czasie kampanii polskiej 1939 r. brał udział w walkach o Grudziądz, Radzyń i Kutno jako sierżant dowódca plutonu 66. pułku piechoty. Od 17 września 1939 r. do 2 października 1939 r. przebywał w obozie jenieckim pod Kutnem. W styczniu 1940 r. rozpoczął działalność w ruchu oporu na terenie powiatu brodnickiego, Nowego Miasta, Rypina i Lubawy. Początkowo należał do ZWZ „Grunwald”/Polskiej Armii Podziemnej/Powstańczej Armii Ludowej. Jako dowódca odpowiadał m.in. za werbowanie nowych członków. Po rozbiciu siatki konspiracyjnej w 1941 r. wszedł do sztabu inspektoratu brodnickiego Armii Krajowej, gdzie pełnił funkcję oficera organizacyjnego, a następnie zastępcy inspektora kpt. Tadeusza Fiutkowskiego „Bena”. W maju 1944 r. gestapo wpadło na trop nielegalnych organizacji w Brodnicy i aresztowało m.in. Bolesława Laskowskiego
i Tadeusza Fiutkowskiego. W okresie od sierpnia 1944 r. do kwietnia 1945 r. był więźniem KL Stutthof. Po zakończeniu działań wojennych pracował w Narodowym Banku Polskim w Gdańsku na stanowisku referenta. Zmarł 21 sierpnia 1987 r.
Mogiła bohatera znajduje się na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon V, kwatera TAR X, rząd 1, nr grobu 29). Decyzją prezesa IPN wpisano ją do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.