Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku

Irena Więcierz urodziła się 6 września 1919 r. w Warszawie. Jej rodzicami byli Antoni Bolesta i Marianna z d. Szmigielska. Do 13. roku życia mieszkała z rodzicami w Warszawie. W 1933 r. z całą rodziną wyjechała do Gdyni, gdzie w 1937 r. ukończyła Szkołę Handlową. W 1938 r. rozpoczęła pracę jako referent w Wydziale Budownictwa Marynarki Wojennej w Gdyni-Oksywiu. Po wybuchu II wojny światowej została wysiedlona z Gdyni i wyjechała do Warszawy. W trakcie okupacji pracowała w biurze pośrednictwa handlu nieruchomościami i hurtowni galanteryjnej. Od maja 1944 r. była sanitariuszką w 7 pułku piechoty Armii Krajowej „Garłuch”, w III batalionie kompanii „Stachna” w plutonie sierż. Szczepana Roszczyka „Raka”. 1 sierpnia 1944 r. wraz ze swoim plutonem była na Okęciu. Po nieudanym ataku na lotnisko wraz z grupą żołnierzy przedostała się do wsi Opacz pod Warszawą. Na rozkaz dowódcy wraz z innymi powstańcami została zakwaterowana w gospodarstwie, gdzie przebywała do końca wojny. W tym czasie wraz ze swoim plutonem prowadziła akcje dywersyjne na tyłach wroga. Po zakończeniu działań wojennych wyjechała wraz z mężem do Gdańska. Od lipca 1945 r. do 1950 r. pracowała w Zarządzie Miejskim w Gdańsku. Za swoją pracę otrzymała dyplom uznania. Po zakończeniu urlopu wychowawczego w 1960 r. powróciła do pracy i pracowała do 1979 r. jako księgowa. Odznaczona Warszawskim Krzyżem Powstańczym.

Zmarła 25 stycznia 2014 r. Została pochowana na Cmentarzu Centralnym „Srebrzysko” w Gdańsku (rejon VI, kwatera TAR I, rząd 3, nr grobu 91/91 a). Decyzją prezesa IPN mogiłę wpisano do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.