Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku

Kazimierz Sikora, pseudonim Sosna, kapitan, urodził się 23.02.1919 r. we Lwowie jako syn Józefa i Marii, w czynnej służbie wojskowej od 1937 r. w 19 pułku piechoty we Lwowie. Brał udział w kampanii polskiej 1939 r. Jako dowódca drużyny uczestniczył w akcji rozpoznawczej południowego brzegu Wisły w dniach 10-12.09.1939 r.  Będąc w kompanii zwiadowców stoczył walkę z przeprawiającymi się przez rzekę Niemcami pod Dobrzykowem. Bronił przyczółka Płock-Radziwie, a także brał udział w bitwie nad Bzurą. W czasie walk w kotle „kutnowskim” 17.09.1939 r. dostał się do niewoli niemieckiej w miejscowości Iłów, skąd po 4 dniach zbiegł. W 1943 r. wstąpił w szeregi Ruchu Oporu. Został dowódcą batalionu szturmowego Armii Krajowej 53 pułku piechoty w Stryju. Jednostką dowodził do sierpnia 1944 r. Był jednym z dowódców samoobrony ludności polskiej przed rzeziami UPA w miejscowości Łukowiec, Antoniówka, Korczunek Daszawski, Rajłów, na terenie Inspektoratu Stryjskiego oraz częściowo Okręgu Lwowskiego. Pluton samoobrony wszedł w skład 48 pułku piechoty 11 Karpackiej Dywizji Piechoty AK. Organizował zasadzki m.in. na UPA, osłaniał przed wykonaniem wyroku śmierci przez UPA, przewoził broń, brał udział w rozkręcaniu szyn kolejowych uniemożliwiając transport żywności i amunicji na wschód, niszczył linię telefoniczną, w czasie akcji „Burza” w sierpniu 1944 r. pod Siechowem rozbił niemiecki tabor artyleryjski. Kazimierz Sikora szkolił oddziały w zakresie wyszkolenia bojowego, brał czynny i bezpośredni udział w akcjach dywersyjno-sabotażowych, rozbijał i likwidował mniejsze jednostki wojsk niemieckich oraz współdziałał w przełamaniu frontu nad rzeką Dniestr. Jesienią 1944 r. przeniósł się na Lubelszczyznę do Tomaszowa Lubelskiego, gdzie włączył się w działalność konspiracyjną siatki rejonu V w tomaszowskim obwodzie AK, a później DSZ i WiN. Został dowódcą 2. kompanii w oddziale partyzanckim dowodzonym przez Mariana Wardę pseud. „Polakowski”. W 1945 r. brał udział m.in. w ataku na areszt PUBP w Tomaszowie Lubelskim. Po aresztowaniu „Polakowskiego”, w czerwcu 1946 r. wyjechał do Gdańska. I tam podjął pracę zawodową.

Po 1945 r. znalazł się w zainteresowaniu służby bezpieczeństwa jako były żołnierz Armii Krajowej.

Odznaczona Krzyżem Partyzanckim, Krzyżem Walecznych, Krzyżem Srebrnym Orderu Virtuti Militari, Medalem Zwycięstwa i Wolności 1945 r., Medalem za Udział w Wojnie Obronnej 1939 r. 

Marian Kopczyński pseudonim „Skała”, „Stary”, urodził się 1.06.1924 r. w Zwierzyńcu jako syn Franciszka i Marii, żołnierz 9 Pułku Piechoty Legionów Armii Krajowej Ziemi Zamojskiej 3 plutonu II kompanii II batalionu. Od lipca 1944 r. dowódca drużyny w 1 plutonie III kompanii II batalionu. Brał udział w wielu akcjach dywersyjno-sabotażowych i w walkach z Niemcami. Wiosną 1944 r. ukończył kurs w szkole podoficerskiej w Zwierzyńcu.