Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku

Major Bolesław Cenzartowicz, s. Jana, urodził się 1 listopada 1893 r. w Piotrowicach na Lubelszczyźnie. W okresie I wojny światowej służył w armii rosyjskiej, a od 23 stycznia 1918 r. w III Wschodnim Korpusie Polskim. Następnie zaangażował się w działalność POW Lublin jako dowódca oddziału. Pełnił także szereg funkcji w 23. Pułku Piechoty (m.in. dowódca kompanii, dowódca batalionu), 1. Samodzielnym Dywizjonie Straży Granicznej, Dowództwie Korpusu Straży Granicznej oraz w Naczelnym Dowództwie (jako Referent Sekcji Defensywy oraz Naczelnik oraz Kierownik Wydziału Inwigilacyjnego). Cenzartowicz był uczestnikiem wojny polsko-bolszewickiej, w trakcie której wziął udział w marszu z Kijowa do Żytomierza. Jako dowódca 3. Batalionu 25. Pułku Piechoty na początku 1919 r. walczył pod Warężem, Sulimowem, Kościaszynem oraz odparł atak Ukraińców na wsie: Oszczów, Honiatyn, Żabcze. W okresie pokoju pracował w: Dowództwie Okręgu Generalnego Lublin, 1. Pułku Piechoty Legionów, 75. Pułku Piechoty, Powiatowej Komendzie Uzupełnień w Bydgoszczy oraz w 62. Pułku Piechoty (1926-1933). Kilka miesięcy przez śmiercią został przeniesiony do 61. Pułku Piechoty. Zmarł 15 grudnia 1933 r. w Toruniu.

Został uhonorowany Srebrnym Krzyżem Zasługi „za zasługi położone w pracy niepodległościowej przed powstaniem Państwa Polskiego i w wojnie bolszewickiej”, Medalem Pamiątkowym za Wojnę 1918/21 oraz Medalem Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości.

Bolesław Cenzartowicz został pochowany na Cmentarzu Nowofarnym przy ul. Artyleryjskiej w Bydgoszczy.

Decyzją Prezesa IPN grób Bolesława Cenzartowicza został wpisany do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski pod nr 2086.

Chorąży Władysław Tomaszewski urodził się 17 marca 1894 r. w m. Żakowo (ówczesny powiat Leszno) w rodzinie Wawrzyna i Emilii. W styczniu 1920 r. wstąpił ochotniczo do Wojska Polskiego i został przydzielony jako kapelmistrz do 15. Pułku Artylerii Ciężkiej, a następnie do 62. Pułku Piechoty Wielkopolskiej. Został odkomenderowany na kurs w Centralnej Szkole Przeszkolenia Podoficerów Piechoty w Chełmnie, a w 1924 r. przeniesiony do 15. Pułku Artylerii Polowej. W okresie I wojny światowej służył w armii niemieckiej, gdzie został odznaczony Krzyżem Żelaznym. W archiwum zachowały się dokumenty odznaczeniowe ww. Brązowym Krzyżem Zasługi – we wniosku przytoczono jego zasługi na polu organizacji i wyszkolenia wojska: „Wysłużony podoficer. Dzięki ciężkiej, a jednak stałej i wytrwałej pracy nad sobą jest bardzo dobrym kapelmistrzem pułku. Pomimo trudnych i ciężkich często warunków zasłużył się armii przez doskonałe zorganizowanie orkiestr w 15 p.a.c., 62 p.p. i 15 p.a.p. Pracuje z zapałem, nie szczędzi trudu i zachodów, by podnieść jak najwyżej poziom wyszkolenia muzycznego orkiestry. Pomimo wieku służy przykładem całej orkiestrze w pracy i wytrwałości”. Zmarł 22 grudnia 1928 r. w Bydgoszczy.

Władysław Tomaszewski został pochowany na Cmentarzu Nowofarnym przy ul. Artyleryjskiej w Bydgoszczy.

Decyzją prezesa IPN dr. Karola Nawrockiego grób Władysława Tomaszewskiego został wpisany do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski pod nr 2085.