Instytut Pamięci Narodowej w Gdańsku

Siostra Krzysztofa i jej współsiostry poniosły śmierć męczeńską pod koniec II wojny światowej, w 1945 roku, z rąk żołnierzy Armii Czerwonej. Zginęły, broniąc swojej godności, czystości i wiary. Ich heroiczne świadectwo zostało uroczyście potwierdzone przez Kościół.

Uroczystościom przewodniczył kard. Marcello Semeraro, prefekt Dykasterii Spraw Kanonizacyjnych, który odczytał list apostolski papieża Leona XIV, ogłaszający siostrę Krzysztofę Klomfass i jej 14 towarzyszek błogosławionymi. Jak podkreślił kard. Semeraro w homilii, historia męczeństwa tych zakonnic poruszyła członków Dykasterii, którzy w marcu 2024 r. jednogłośnie wyrazili opinię o ich męczeństwie. Szczególne wrażenie wywarło okrucieństwo sprawców oraz niezłomny hart ducha sióstr, które – jak zaznaczył – „potrafiły przeciwstawić się uciskowi mocą swojej słabości”.

W wydarzeniu wzięli udział również kard. Stanisław Dziwisz, kard. Kazimierz Nycz, liczni biskupi i duchowieństwo z całego kraju. Obecny był także przewodniczący Konferencji Episkopatu Polski abp Tadeusz Wojda. Metropolita warmiński abp Józef Górzyński, witając zebranych, przypomniał o wyjątkowym charakterze tej beatyfikacji i jej znaczeniu dla całego Kościoła w Polsce.

W uroczystościach uczestniczyła liczna delegacja Instytutu Pamięci Narodowej, na czele z zastępcami prezesa IPN dr. hab. Karolem Polejowskim oraz dr. hab. Krzysztofem Szwagrzykiem, a także dyrektorem Oddziału IPN w Gdańsku dr. Markiem Szymaniakiem.

Warto przypomnieć, że w 2020 roku, w trakcie procesu beatyfikacyjnego, Zgromadzenie Sióstr Świętej Katarzyny Dziewicy i Męczennicy zwróciło się do IPN z prośbą o pomoc w odnalezieniu i ekshumacji siedmiu sióstr – ofiar komunizmu. W odpowiedzi na ten apel Biuro Poszukiwań i Identyfikacji IPN przeprowadziło w tym samym roku trzy etapy ekshumacji: w Gdańsku (lipiec), Olsztynie (19–30 października) oraz Ornecie (grudzień). W ich wyniku odnaleziono szczątki siedmiu zamordowanych sióstr katarzynek.

Beatyfikacja sióstr męczennic z Braniewa to nie tylko ważny moment dla wspólnoty zakonnej i Kościoła w Polsce, ale również mocny znak sprzeciwu wobec przemocy i nienawiści. Ich świadectwo pozostaje aktualne – potwierdzając ponadczasową wartość dobra, godności człowieka oraz wierności Ewangelii.