English versionZ okazji 105. rocznicy wybuchu zwycięskiego Powstania Wielkopolskiego Oddziałowe Biuro Upamiętniania Walk i Męczeństwa IPN w Gdańsku wyremontowało nagrobek weterana śp. Józefa Hoffmanna – Powstańca Wielkopolskiego, żołnierza wojny polsko-bolszewickiej, Powstańca Śląskiego i obrońcy Polski we wrześniu 1939 r., spoczywającego na cmentarzu komunalnym w Ustce przy ul. Wyszyńskiego (sektor IX, rząd 14, nr grobu 5a). Składając kwiaty na grobie weterana w symboliczny sposób oddajemy hołd wszystkim bohaterom tego zwycięskiego zrywu niepodległościowego.
Na mocy Ustawy z dnia 22 listopada 2018 r. o grobach weteranów walk o wolność i niepodległość Polski Instytut Pamięci Narodowej prowadzi ogólnopolską ewidencję mogił weteranów oraz remontuje je w przypadku, gdy są zniszczone. Grób śp. Józefa Hoffmanna został wpisany do ewidencji grobów weteranów w 2022 r. Nowy nagrobek składa się z dwóch rodzajów granitu: Borów oraz Labrador Black. Liternictwo wykonano techniką piaskowania. Inskrypcja podkreśla zasługi weterana w walce o wolną i niepodległą Polskę. Całość wieńczy orzeł Wojska Polskiego II RP. Krzyż będący częścią starego nagrobka został przekazany Parafii pw. Najświętszego Zbawiciela w Ustce.
Poniżej prezentujemy nowy nagrobek i krótki biogram Józefa Hoffmanna, który w dniu swoich 16 urodzin, a zarazem już pierwszego dnia powstania włączył się do walki z niemieckim zaborcą.
***
Józef Hoffmann – Powstaniec Wielkopolski, żołnierz wojny polsko-bolszewickiej, Powstaniec Śląski, żołnierz kampanii polskiej 1939 r.
Józef Hoffmann urodził się 27 grudnia 1902 r., w Poznaniu jako syn starszego sekretarza kolejowego Roberta Hoffmanna i Albiny z domu Frankowskiej. W dniu jego 16 urodzin rozpoczęło się Powstanie Wielkopolskie. Tego właśnie dnia wstąpił do wojska jako ochotnik, aby walczyć w powstaniu. Otrzymał numer poborowy 492. W chwili wcielenia miał ukończone 8 klas szkoły średniej z maturą we Frankfurcie nad Odrą. Walczył w kompanii opalenickiej. Został przydzielony do punktu opatrunkowego. Wziął udział w bitwach pod Zbąszyniem, Łomnicą, Nową Wsią i Nowym Dworem. Następnie walczył w wojnie polsko-bolszewickiej w 67. Pułku Piechoty (wcześniej 9. Pułk Strzelców Wielkopolskich). Dostał się do niewoli, z której udało mu się uciec.
Krótko przed Powstaniem Śląskim odkomenderowany został do Szefa Sanitarnego Wojsk Powstańczych na Górnym Śląsku. Walczył w III Powstaniu Śląskim, aż do jego zakończenia. 13 lipca 1921 r. mianowany kapralem. Zwolniony ze służby wojskowej 31 stycznia 1922 r. Został nauczycielem w szkole powszechnej najpierw w Brodach, później w Wąsowie. Od maja 1927 r. pracował w Gdańskim Prywatnym Banku Akcyjnym w Poznaniu na stanowisku kierownika wydziału.
W sierpniu 1939 r. został powołany do służby w 7. Pułku Piechoty Legionów. Po napaści Niemiec na Polskę w szeregach pułku brał udział w walce z najeźdźcą. Po rozbiciu przez Niemców polskiej armii pod Iłżą powrócił do Poznania i do 1940 r. nadal pracował w banku. 13 grudnia 1940 r. został aresztowany przez Niemców i skazany na 3 lata więzienia. W okresie od 20 lutego 1941 r. do 17 grudnia 1943 r. więziony w Rawiczu. Po odbyciu kary powrócił do Poznania i do zakończenia wojny pracował w firmie spedycyjnej w tym mieście. Po wojnie wraz żoną wyjechał do Ustki, gdzie mieszkał przez resztę swojego życia. Został odznaczony Wielkopolskim Krzyżem Powstańczym (1957) i Śląskim Krzyżem Powstańczym (1958).
Zmarł 4 lutego 1961 r. Spoczywa na cmentarzu komunalnym w Ustce przy ul. Wyszyńskiego, (sektor IX, rząd 14, nr grobu 5a). Mogiła została wpisana do ewidencji grobów weteranów walk o wolność i niepodległość Polski.